Een oproep van Nina    –   Vertel je ouders en grootouders mijn verhaal

Noorwegen geneest

Een jaar geleden verbond ik mij intuïtief met Marion en met wat zij te bieden heeft. Ik ging, om te beginnen, met haar naar Noorwegen.
Mijn doel was om uit te zoeken hoe ik, als 80 jarige, zo goed mogelijk mijn laatste levensjaren zou kunnen vieren.

Waarom ik dit schrijf? Omdat jullie bijna allemaal ouders, tantes, ooms, grootouders en misschien wel buren hebben. Mensen op leeftijd, die ik zou gunnen dat ze alsnog krijgen wat ik gekregen heb. Motiveer ze, huppel met ze naar een plek die heilzaam voor ze kan zijn, waar ze alsnog kunnen krijgen waar ze recht op hebben. Ze denken zelf dat ze te oud zijn. Misschien voor de sportschool, niet voor dit. Vertel ze mijn verhaal. Het kan jullie kostbare gift of love zijn.

In Noorwegen kwam tijdens de eerste sessie mijn innerlijk kind tevoorschijn. Dat meisje, als derde dochter geboren in een niet al te liefdevol gezin, dat een jongen had moeten zijn en daarom duidelijk niet welkom was.

Bingo, daar waren ze  weer, die kennelijk nog steeds niet voldoende gehuilde kindertranen,  dat levenslange verdriet. Het heeft alle aandacht gekregen en ik zag die week voor het eerst een gelukkig kind dat zorgeloos speelde. Ik was er blij mee en tevreden. De kindertranen waren klaar gehuild.

Maar deze week gebeurde er iets wonderlijks. Na een meditatie zag ik mijn innerlijk kind als pasgeboren baby, niet als kleuter, zoals vroeger gebeurde. Roerloos lag het te wachten. Wachten waarop? Ik stopte haar voorzichtig in een draagdoek, verwarmde en koesterde haar en bleef contact met haar houden.

Na drie dagen was de draagdoek leeg. Ze zat nu in een zandbak te spelen, vol overgave in helder licht. Ze speelde alleen, keek wat andere kinderen deden en probeerde dat na te doen. Ze maakte af en toe contact, maar bleef alleen.

Vlak daarna zat ze op een schommel, nog steeds alleen, blij met zichzelf en beslist niet eenzaam. Ik herken dat kind. Wat een wonder, zo niet geënsceneerd gebeuren. Beelden, die spontaan op hun eigen tijd komen en zichzelf weer laten oplossen.

Ontroerd en blij ben ik en dankbaar voor de innerlijke rijkdom die ik hiermee weer ervaar, omdat het mij laat zien en ik in alle poriën voel dat mijn levenslange verlangen naar de moeder die alsnog zou koesteren, beschermen, verwarmen , nutteloos is en onnodig.

Ik mocht nu de baby zien en haar geven wat ze nodig had, genieten van het heel kleine meisje in de zandbak, mijzelf daarin herkennen en mij opnieuw verbinden met de kleuter op de schommel die ik in Noorwegen had gezien.

Mijn innerlijk kind is thuis gekomen en nu volkomen genezen. Ik kon het zelf doen en had daar geen moeder voor nodig. Ik geef toe, ik deed er wat lang over, maar wanneer kom je iemand tegen die de weg wijst?

Het duurde bij mij even, tot ik dat vond bij Marion.

Nina Barhorst

 

Thuiskomen op aarde

Ditta, komt bij me omdat ze zich niet thuis voelt op aarde. Ze ervaart vaak een sterk gevoel van heimwee en voelt zich niet begrepen door haar omgeving. Verder heeft ze geen sterke verbinding met haar lijf, is ze zich niet heel bewust van haar lijf.

De eerste stap is Ditta in contact te brengen met de zon in de aarde. De zon die symbool staat voor je hogere zelf. Zij ziet de zon wel maar heeft er geen verbinding mee. Ze voelt zich boos naar de zon toe. Ditta geeft aan dat ze zich gestuurd voelt, als of ze een zet gekregen heeft om naar de aarde te gaan.. Ze ziet zichzelf in een groep zielen zitten in een kring. Ik nodig Ditta uit om te luisteren waar het gesprek over gaat. Het gaat over voorloper zijn. Ik vraag Ditta of ze deze kwaliteit herkent en waar ze die in haar lijf ervaart. Dat is in haar keel. Als Ditta een toon hoorbaar maakt ziet zij zichzelf in die kring opstaan. Ziet ze dat ze zelf de keuze heeft gemaakt om naar de aarde te gaan. De andere zielen in de kring maken een buiging zodat ze uit de kring kan lopen. We kijken nog wie er achter Ditta aankomen naar de aarde. Dat is haar dochter.

Ik vraag Ditta wat ze nodig heeft om de connectie met de aarde te maken. Ze kan niet goed aangeven wat ze moet doen. Ik vraag haar of ze klaar is om te gaan en of ze begeleiders uit de groep hierbij als ondersteuning nodig heeft. Ik nodig haar uit om een connectie met hen te maken en hen te vragen wat ze nodig heeft op dit moment. Ditta geeft aan dat ze beschermd wil worden en vertrouwen nodig heeft. Dat ze zich blijft herinneren wat de grootsheid van het universum is.

Ik vraag Ditta of ze opnieuw geboren wil worden, wat ze bevestigt. Ze kiest ervoor om dit keer bij zichzelf geboren te worden. Ditta nodigt haar ziel uit in haar buik en laat haar ziel groeien. Ditta nodigt het kindje uit om zijn of haar licht vooruit te sturen zodat het in de eigen frequentie geboren kan worden en zich helemaal thuis kan voelen op aarde als voorloper. Als het kindje geboren wordt, gaat het helemaal in Ditta op. Ze versmelten samen en zo wordt de nieuwe geboorte op aarde geïntegreerd in de huidige Ditta. Vervolgens vraag ik Ditta haar dochter voor haar neer te zetten en haar van de nieuwe geboorte te vertellen. Ditta ziet dat haar dochter blij is en dat ze dieper de aarde in zakt. De dochter van Ditta kan nu meer hier op aarde zijn omdat Ditta zich nu bewust is van haar eigen keuze om naar aarde te komen

De uitwerking die deze sessie op Ditta heeft gehad is dat zij veel duidelijker haar contact met de aarde ervaart, dat ze ook blij is met haar incarnatie hier op aarde en liefde voor de aarde voelt. Ze ervaart meer vreugde in haar leven en het gevoel van heimwee is verdwenen. Noot: Je kiest altijd zelf om naar de aarde te komen, maar soms gaat het moment van beslissen te snel en denk je dat je gestuurd bent. Dit kun je herschrijven in een sessie zoals boven beschreven.

 

Zwangerschapsbegeleiding met behulp van Holistic Pulsing en de Healing Arts Liquid Light Remedies

Ik ging naar Marion toe voor een Holistic Pulsing-sessie. Ik was inmiddels 20 weken in verwachting en wel toe aan wat ontspanning. Door mijn zwangerschap was ik voornamelijk moe, moe en nog eens moe. Het leverde bij mij veel strijd op om mij aan deze vermoeidheid over te geven terwijl ik toch zo graag de dingen wilde doen die ik altijd deed, onder andere sporten en tuinieren. Ik wilde immers ook graag goed voor ons kindje zorgen en de signalen van mijn lichaam serieus nemen. Ook had ik een sterk verlangen naar mijn “oude” lijf waarin ik mij sterk en fit voelde. Niet alleen moest ik het thuis het rustiger aan gaan doen, maar ook op kantoor bleek al gauw dat ik een stapje terug moest doen. Ook dit leverde weer strijd op. “Nee” zeggen of werk aan collega’s overdragen die het ook druk hebben viel mij niet altijd gemakkelijk.

Tijdens het pulsen kregen mijn voeten uitgebreid aandacht. Marion maakte ook heerlijke klanken waardoor het leek alsof er een hele schare engelen mijn voeten in de “juiste” richting op mijn levenspad zette. Heel bijzonder. Ook vroeg Marion hoe het met mijn derde chakra was gesteld. Het was heel confronterend om uit te spreken wat ik al die tijd al voelde: van mijn ooit zo grote en stralende derde chakra (krachtcentrum) was weinig meer over. Het was nog maar een kleine knikkertje dat moeilijk te vinden was. En dat terwijl mijn sterrenbeeld Ram is en dat het mijn trots is om zo sterk en energiek te zijn. Marion vroeg me om contact te maken met het kindje en tegen hem/haar uit te spreken hoe ik mij voelde. Hierdoor viel het schuldgevoel ten opzichte van ons kindje dát ik mij zo voelde weg. Ook werd mij duidelijk dat er nu een tijd is aangebroken waarin ik niet meer alleen maar sterk hoef te zijn, maar dat juist mijn vrouwelijke, zachtere kant nu duidelijker aanwezig mag zijn. Aan het einde van de sessie voelde ik mij heel opgelucht, een stuk meer ontspannen en veel meer geaard. De remedies die Marion mij aanreikte tijdens de massage waren Alchemama 12 en Chrystael 2.

7 Weken later bezocht ik Marion weer. Allereerst visualiseerde ik de zon onder mijn voeten, waardoor mijn hele lichaam zich vulde met dit heerlijke warme licht. Ik maakte weer contact met ons kindje, dit keer mede door middel van een visualisatie. Tijdens deze visualisatie liep ik met ons kindje over een grote bergweide. Ons kindje nam mij bij de hand en leidde ons tweeën een berg op die voor ons lag. Het was een hele grillige berg met hele scherpe bergkammen. Halverwege de berg rustten we uit op de berghelling. Hij/zij liet mij weten dat hij/zij al eerder deze berg over was geweest waardoor ik veel ontzag voor hem/haar ging voelen. Het is voor hem/haar heel belangrijk dat ik beloof te vertrouwen op zijn/haar wijsheid. Dat doe ik graag, maar ik kon het niet nalaten om hem/haar te laten zien welke bergen ik al getrotseerd had. Toch vielen “mijn” bergen erbij in het niet. Het bleek dat het er nu niet meer toe doet welke levenservaring ik reeds heb opgedaan. Vragen die verder in deze sessie aan de orde kwamen zijn onder andere: met wat voor doel kom je hier naartoe? Op de vraag wat hij/zij nu van mij nodig heeft kwam het duidelijke antwoord: “Rust, rust en nog eens rust. Niet alleen nu tijdens de zwangerschap, maar ook straks na de geboorte.” We vroegen aan hem/haar wat hij/zij nodig heeft. Daarop kwam het antwoord: “als er wat nodig is, zal hij/zij dat tijdig voor de bevalling laten weten.” In de weken na deze sessie hoorde ik vaak nog een stemmetje: “Je hebt het mij beloofd hè?” En telkens weer bevestig ik deze belofte. Natuurlijk vraag ik mij dan ook wel eens af hoe ik dat ga vormgeven, maar het voelt goed om de belofte te bevestigen. Na een aantal weken kwam deze vraag niet meer op. Ons kindje heeft duidelijk vertrouwen in mijn belofte en dat geeft hem/haar rust. Het voelt alsof er een verbond tussen ons gesmeden is. Tijdens deze sessie hebben de remedies El Eloha 2 en Alchemama 5 mij ondersteund.

Toen ik 34 weken in verwachting was kwam Marion bij ons thuis voor een sessie. Want in onze slaapkamer, waar ook de wieg komt te staan, ervaarde ik vaak de aanwezigheid van entiteiten. Ik zou het prettig vinden als deze er niet meer zouden zijn en was benieuwd of de slaapkamer wel een goede plek is voor ons kindje. Marion vroeg of ik contact wilde maken met ons kindje en vervolgens Healing Arts flesjes uit te zoeken. Ik kreeg het gevoel dat ik alle flesjes wel vast wilde houden. Uiteindelijk kies ik er 3 uit. Vervolgens ging Marion met mij aan de slag. Voor mijn gevoel waren er vier gestalten in de slaapkamer aanwezig; zij stonden altijd op een rijtje naast het raam. Allereerst is er een Japanse mevrouw, een Geisha. Door met haar contact te maken kwam ik erachter dat zij een deel van mij is. Mijn gevoel zei dat het niet het juiste moment was om verder met deze mevrouw aan de slag te gaan; dat zou te heftig zijn voor dat moment. Maar dat ze door ons gezien werd gaf haar al troost. Naast de Geisha stond mijn opa. Nadat ik contact met hem had gemaakt en het één en ander met hem had uitgewerkt, ging hij over naar het licht. Tot slot waren er nog twee energieën aanwezig. Het bleken een jongen en een meisje te zijn. Rond 1830 was de plek waar ons huis nu staat hun speelplek, waar ze zich terug konden trekken uit hun arme bestaan. Ook zij waren nog niet overgegaan naar het licht, wat ze nog niet doorhadden. Zij zouden graag over willen gaan naar het licht en het gebeurde vervolgens ook. Om de Geisha op afstand te houden plaatsten we een buisje met een remedie naast mijn bed. Verder vroeg ik tijdens deze sessie aan ons kindje waar de wieg moet komen te staan. Daaruit kwam een helder antwoord. Onze slaapkamer voelt nu veel beter aan en ik heb geen last meer van de entiteiten.

In mijn 37,5 week bezocht ik Marion nog eens voor een Pulse-sessie. Ik zat toen erg in mijn hoofd. Ik hield me erg bezig met de vraag wie er nu wel of geen geboortekaartje toegestuurd zou krijgen om te voorkomen dat we in de kraamtijd worden overspoeld zouden worden met bezoek. Gisteren kwam ik er echter achter dat het niet zozeer te maken heeft met het bezoek waar ik over pieker, dan wel het feit dat ik nu al kriegel wordt van al die goedbedoelde adviezen die ik van Jan en Alleman zou krijgen. Ik kwam echter tot het inzicht dat ik die adviezen toch ging krijgen en dat het juist de uitdaging is om er mee te doen wat goed voelt voor mij. Bovendien kan bezoek ook juist erg leuk zijn en dat zou ik mij op deze manier onthouden. Met deze informatie gaat Marion met mij aan de slag.

Allereerst kregen mijn voeten en benen weer uitgebreid de aandacht, waardoor ik me beter geaard ging voelen. Ons kindje reageerde op het pulsen door heen en weer te bewegen en af en toe flink te trappelen. Mijn armen voelden erg gespannen. Ik had de neiging om er steeds slaande bewegingen mee te maken. Ook voelde mijn keel wat benauwd. Marion gaf mij Chrystael 5 en daarmee kwamen gelijk mijn armen meer tot rust. Marion vroeg me om de situatie naar voren te laten komen waarbij ik voor de eerste keer ditzelfde gespannen gevoel in mijn armen had gevoeld. Met behulp van begeleiders werd deze situatie herschreven. Hierdoor kwam een enorme energie vrij; een oermoedergevoel om op te kunnen vertrouwen.

Door vanuit mijn hartcentrum licht naar mijn keel te sturen ontstond daar meer stroming. Het bijzondere was dat ook ons kindje vanuit zijn hart licht naar mijn keel stuurt. Vanaf dit moment kon ik zien hoe ik met adviezen van anderen kan omgaan die niet bij mij passen. Ik weet nu hoe ik hierop kan reageren zonder erdoor geïrriteerd te raken. Door deze sessie was ik weer een stapje dichter bij mijzelf gekomen.

In mijn 39e week had ik weer eens een gesprek met ons kindje. Ik maakte een voorstelling van de bevalling en hoorde de stem van ons kindje: “Stop, stop, ik heb nog wat nodig, 3e doos, midden, links, het heeft te maken met aarden”. Ik beloofde de volgende ochtend te onderzoeken wat dat kan zijn. Toen ik die ochtend via de website van de Healing Arts de omschrijving van de Pathara-Ma 5 las, werd het mij duidelijk dat dit de frequentie is wat ons kindje op dit moment nodig heeft. Van Marion kreeg ik het advies om het de komende tijd bij me te dragen.

 

Faalangst en de cito-toets

Menno komt een aantal dagen voordat hij de CITO-toets gaat maken bij me. Menno is dyslectisch en ziet enorm op tegen het maken van de toets. Hij is bang dat hij tekort tijd heeft en dat hij het allemaal niet kan. Hij geeft zelf al aan dat het in zijn hoofd zit. Juffrouw heeft wel aangegeven dat hij met een geluidscassette mag werken en dat heeft hem al wel iets rustiger gemaakt.

Ik begin met Menno in contact te laten komen met de zon onder zijn voeten. De zon die symbool staat voor zijn hogere zelf. De zon wil niet echt via zijn voeten omhoog komen maar komt wel in zijn rug binnen. Vandaar uit kan Menno de zon naar beneden laten stromen naar zijn rug, zijn buik en zijn benen. Zijn benen beginnen te trillen en zijn lichaam reageert door heen en weer te gaan bewegen. Dit betekent dat zijn eigen energie weer wordt geïntegreerd in zijn lichaam.

De zonne-energie kan niet naar het hoofd van Menno stromen. Menno ziet een muurtje in zijn nek. Dat muurtje is er gekomen toen hij 6 jaar was en moest leren schrijven en lezen. Menno geeft aan dat hij toen is gaan geloven dat hij het niet kan.

Menno neemt wat druppels in van het flesje dat hij heeft uitgekozen en we druppelen wat druppels in zijn nek. Langzaam aan brokkelt het muurtje af en kan de zonne-energie ook in Menno zijn hoofd komen. Hij voelt zich helemaal blij en rustig worden.

Menno ervaart nog een donker stuk in zijn been. Daar wil de zon niet naar toe. Hij houdt het flesje op de plek. De plek verdwijnt en vult zich met zonne-energie.

Menno voelt de kracht in hem terugkomen dat hij het kan.

We kijken samen even de toekomst in. Hoe Menno wakker wordt op de dag dat hij de CITO toetst heeft. Hij ziet dat hij heel rustig wakker wordt en er alle vertrouwen in heeft. Hij ziet zichzelf naar school gaan en de CITO toets maken. Rustig en vol vertrouwen. Hij voelt dat hij het kan, wat de uitslag van de CITO-toets ook zal zijn.
Op de eerste dag van de CITO toets kom ik Menno tegen. Hij ziet er stralend uit. Het was goed gegaan!

 

De kinderwens van Doris

Vandaag ben ik bij Marion geweest. Ik wilde al een tijdje gaan, maar een week geleden voelde ik dat ik nu echt wat nodig had. De reden is dat ik op het punt sta te kiezen voor IVF omdat ik maar niet zwanger word.

We begonnen met de zon onder mijn voeten. Ik voelde direct iets groots, ronds, als een skippybal. Donkerblauw. Die kleur voelde stevig en betrouwbaar. Het kostte moeite om alle energie door mijn lichaam te sturen. Met behulp van een flesje liquid light kreeg ik roze en gele kleuren te zien. Die kleuren konden zich verspreiden door mijn lichaam, maar niet nadat ik een paar druppels in mijn mond had genomen. Het tintelde in mijn keel. Dat had ik nodig.

Omdat het tintelende gevoel tot mijn schouders kwam, en het aanvoelde alsof ik een harnas aanhad, ging ik terug naar het moment waarop het harnas aan ging. Het bleek heel lang geleden gebeurd te zijn. Ik zag een beeld van een jonkvrouw met een kind in haar armen. Ze liep naar de man met het harnas aan. Ik zag zijn gezicht niet, dus misschien was ik dat wel. Hij kon niet dichterbij komen. Het lukte wel om hartcontact te maken en het harnas uit te trekken. Helemaal uit. Toen was het goed met die twee. Er straalde enorme liefde vanaf. En bij mij ook.

Het licht ging door. Maar kwam niet bij mijn buik. Het voelde alsof er een luchtbel zat. Terug naar het moment waarop die luchtbel was ontstaan. Dat bleek voor mijn geboorte te zijn. Het rare was, dat het niet raar was. Ik was opeens een celletje en dwarrelde door de ruimte. Terug naar de poort van… God? Door de poort naar een soort klaslokaal waar ongeveer 30 andere … zielen? Waren. In een rechthoek en ik zat links in het midden. Om mij heen was een inkeping, zodat ik net niet in het rechthoek zat. Ik voelde me niet één met de rest. De leraar/meester stond voor de ‘klas’ en het ging over naar aarde gaan. Ik had een missie, net als de rest, en ik had het gevoel dat ik een missie had die net wat minder leuk was dan de rest. Het achtergestelde gevoel. Het lukte om hartcontact te maken met de leraar/meester en onmiddellijk was het oke. Ik voelde dat de missie uit liefde tot mij was gekomen, en net als de rest, vond ik dat moeilijk. Het lukte daarna ook om contact te krijgen met de groep, en onmiddellijk waren daar ‘zielen’ die tot mij kwamen om te helpen. We waren klaar om op reis te gaan. De leraar wilde met mij mee, om mij extra te steunen. Dat was heel aardig vond ik. Samen gingen we de reis maken naar aarde, naar mijn moeder. In een witte lichte boog, door de opening, zo mijn moeders baarmoeder in. En daar ging ik groeien. Met steun van mijn leraar die linksachter mij was. Ik groeide en groeide tot ik klaar was om geboren te worden. Eerst stuurde ik het licht voor mij uit, ik haalde diep adem, ademde helemaal uit en daar was ik. In mijn ballon. Toen de ballon op mijn moment open ging, was daar mijn vader die mij in zijn armen nam. Hier ben ik dan echt.

Ik kon nog moeilijk contact met mijn buik maken. Het voelde alsof ik een ovale platte steen op mijn buik had liggen. Dat was wat ik mee had gekregen vanuit de hemel. Mijn leraar zei duidelijk: je mag ermee doen wat je wilt. Ik wilde ‘m wel weg hebben en in miljoenen stukjes maken. Dat gebeurde, met heel veel schitterend licht. Daarna schudde ik het uit mijn schoot de ruimte in. De steen was weg en mijn buik warm.

Toen het contact met mijn baarmoeder en eileiders. Hoewel mijn rechtereileider weg is, voelde ik ‘m nog wel. Vanuit mijn hoofd maakte ik contact. Ik zag dat ze aan het wachten waren op werk. Ik vond ze wel wat lui en het was duidelijk dat mijn benadering niet erg liefdevol was. Er was geen beweging in te krijgen dat was ook duidelijk.

Toen contact met mijn hart gemaakt. Mijn eileiders waren duidelijk meer tevreden om met mijn hart te werken. Ik weet niet meer wat eerder kwam. Het contact tussen mijn eileiders en mijn hart of het contact met mijn hoofd en mijn hart. In elk geval voelde ik na die contactleggingen een driehoek vanuit mijn hart naar mijn hoofd en eileiders. Mijn hart rules. Dat gaf meer rust dan wanneer mijn hoofd met de scepter zwaaide. Een andere dirigent eigenlijk.

Tenslotte maakte ik contact met Freek, mijn partner. Dat was direct geregeld en we hadden direct knallend licht met ons hartcontact. Heel fijn om te ervaren.

Toen ik mijn ogen open deed zag ik dat ik een kwartslag naar links was gedraaid.

De dagen erna voelde is me stralend en heerlijk. Dit viel ook andere mensen op. Een prachtige ervaring.

 

Multi dimensionale healing door Jetske

Als de moeder van Jetske (8 jaar) mij belt, vertelt ze me dat haar dochter al een tijdje aan geeft dat ze naar mij toe wil komen. Haar vriendinnetje is ook bij me geweest. Jetske haar moeder wilde eerst even aanzien hoe de sessie van haar zelf en dat van het vriendinnetje op langere termijn zijn uitwerking heeft.

Als we met zijn drieën bij me in de praktijk zitten vraag ik Jetske waarom ze zo graag naar me toe wil komen. Ze vertelt dat ze steeds pijn in haar buik heeft. Ik vraag haar of ze ook weet waar dat van komt. Ze vertelt dat ze een juf heeft die hard schreeuwt en dat dat pijn doet in haar buik. Verder zijn er een aantal kinderen in de klas die erg druk doen en waar ze last van heeft. Ik vraag Jetske of er nog andere dingen zijn die belangrijk zijn om te vertellen en informeer naar haar dromen. Ze zegt dat haar dromen vaak nachtmerries zijn die over blaffende honden gaan. Die zijn gekomen sinds er een hond achter een hekje vandaan blaffend op haar toe kwam. (Hetzelfde thema).

Jetske zoekt een aantal flesjes uit. Van haar moeder weet ze dat we met de zon onder de voeten gaan werken. Jetske voelt haar zon als warmte onder haar voeten en haar lijf begint al snel te trillen. In eerste instantie wil de warmte niet doorstromen in haar voeten. Ze kiest een flesje uit de door haar gekozen flesjes en de voeten openen zich. De zonne-energie stroomt omhoog tot aan haar buik. Daar blokkeert het. Ik vraag Jetske om met haar ogen in haar buik te gaan en vraag haar wat er in haar buik zit, waardoor de warmte niet door kan stromen. Ze vertelt dat er een grote rots zit en dat die door juf haar geschreeuw daar gekomen is. Ze wil de rots graag weg hebben. Ik vraag haar of ze de rots aan juf wil teruggeven, of dat juf de rots zelf komt ophalen of dat ze hem zelf weg haalt. Ze kiest voor de laatste optie. Met behulp van een nieuw flesje duwt ze de rots uit haar buik. Dan krijgt ze pijn in haar buik en komt er prikkeldraad tevoorschijn. Met een kniptang knipt ze het door en verwijdert het prikkeldraad uit haar buik. Nu voelt het leeg in haar buik. Ik nodig haar uit om haar buik te vullen met de zonnewarmte. Dat gebeurt direct. In het gebied van haar maag hangen touwen. Ze weet niet waar die mee te maken hebben maar met behulp van een nieuw flesje verdwijnen ze. Nu kan Jetske zich helemaal vullen met haar warmte. Ik vraag hoe het nu met haar is. Ze geeft aan dat ze zich verdrietig voelt. Ze vertelt dat ze liefde, vriendschap en natuur nodig heeft. Ze nodigt haar vriendinnetjes uit om voor haar te komen staan en ze vertelt hen dat ze graag vriendin met hen wil zijn. De meisjes reageren niet. Haar konijn weet wie ze is en daar kan ze mee knuffelen. Ik vraag Jetske hoe het was waar ze vandaan komt. In eerste instantie weet ze dat niet. Ze kiest een nieuw flesje uit waarna ze direct contact maakt met een roze-gele kleur en veel groen gras. Er is daar geen ruzie alleen maar liefde. Ik vraag Jetske of ze die kleuren en die liefde mee kan nemen naar de aarde en in haar lijf kan brengen. Dat lukt. Er hoort ook een klank bij. Ze hoort een prachtige klank, het gaat over liefde. Deze klank kan ze zelf niet maken omdat haar stem die niet kan maken. Ik nodig haar uit om haar klank in haar lichaam te laten klinken. Daar wordt ze blij van. Ze staat opnieuw voor haar vriendinnen en laat telepatisch haar klank horen. Nu reageren de meisjes en zien haar staan. Ook aan de juf laat ze haar klank horen. Ze ziet dat de boosheid uit juf gaat en dat ze minder hoeft te schreeuwen. Het gedrag van de jongens verandert ook. Ik vraag hoe het nu in haar lichaam is. Ze merkt een ruit in haar buik op. Het heeft te maken met haar moeder. Ze vindt het zo vervelend wat er met haar moeder is gebeurd. Haar moeder heeft darmkanker gehad. Ik vraag wat de bedoeling is van de ruit. Ze wil de ruit vullen met haar kleur en klank en het dan aan haar moeder geven. Ze kiest voor haar moeder een flesje uit en geeft dit in haar hand. Vervolgens gaat ze voor haar moeder staan en kijkt haar moeder in haar ogen terwijl ze de ruit vult en aan haar moeder geeft. De moeder voelt dit in haar plexus binnenkomen. Dan komt er nog een trilling via Jetske’s derde oog binnen. Het is ook van de juf en het voelt niet prettig. Jetske kwam al snuffend met haar neus binnen. Haar moeder vertelde dat dit van de laatste tijd is en dat Jetske had aangegeven dat als ze dat niet doet, dat ze het benauwd krijgt. Nu vertelt ze dat dat snuffen te maken heeft met die trilling. Ze kan die trilling door het snuffen naar buiten brengen. Jetske brengt haar kleur en klank in de trilling waardoor die verdwijnt. Dan is het klaar. Het snuffen is niet direct over. We praten samen nog na over het belang van zich vullen met haar eigen kleur en klank zodat andere energieën niet binnen kunnen komen. Ze begrijpt het volkomen. Haar ogen stralen een en al liefde uit. Wat een prachtig kind! De moeder heeft het als bijzonder ervaren. “Alsof ze onder hypnose was, ze gebruikte hele andere woorden dan ze normaal gebruikt”. Met de moeder praat ik over bewustzijnsvelden en sterrenafkomst en dat het belangrijk voor Jetske is om haar wijsheid en liefde te zien, te her- en erkennen. Haar moeder is al met zich zelf aan de slag gegaan en staat open voor nieuwe ideeën en ervaringen. Ze vraagt zich af wat ze moet doen om Jetske te begeleiden. Ik vertel haar dat ze gewoon zich zelf kan zijn en zich kan openen voor de boodschappen van haar dochter, die tenslotte niet voor niets bij haar gekomen is. Dat haar dochter met haar – naast 3d-taal – ook in klanken met haar communiceert en dat dat in haar door resoneert. Ik bedank Jetske voor de fijne samenwerking. Zij bedankt mij. Ik merk dat ik geraakt word door haar liefde en voel me enorm dankbaar.

 

De “visite” van Claudia

De moeder van Claudia neemt contact met mij op nadat ze een lezing van me heeft bijgewoond over “Kinderen van Nu”. Ze vertelt dat haar beide dochters aanwezigheid in huis waarnemen en dat haar jongste dochter, Claudia, nu begint te klagen over hoofdpijn en pijn in haar rug. Ze wil graag met beide dochters langskomen. We maken twee aparte afspraken.

Als eerste komt Claudia met haar ouders bij me. Claudia is 4 jaar en als ze binnenkomt zie ik één stralend licht. Een klein meisje, met wit blonde haren en knal blauwe ogen. Claudia zoekt de flesjes uit waar ze mee wil werken.

Ik leg Claudia uit dat er in de aarde ook een zon zit en vraag haar of ze die kan voelen of zien. Ze ziet én voelt hem. Haar lichaam begint ook direct te bewegen. In eerste instantie werken we puur energetisch. Claudia kan precies aangeven waar de zon in haar lichaam komt en waar de zon niet komt. In haar rug zit een plek waar de zon niet komt. Als ik haar vraag wat voor kleur daar zit geeft ze aan dat het zwart is en dat het niet van haar is. Ze heeft inmiddels een flesje in haar hand en wil wat druppels op haar andere hand doen. Zodra ze dat doet verdwijnt de zwarte kleur uit haar rug en komt de zon erin. Zo zit er ook een plek in haar hoofd. Ook dit is niet van haar en nu heeft ze (uit een ander flesje) enkele druppels op haar andere hand nodig. Ook dit verdwijnt en ook hier kan haar zon nu komen.

Ik vraag Claudia of ze de “visite”, de meneer en mevrouw, die ze thuis steeds ziet wil vragen om voor haar te komen staan. Na een korte aarzeling nodigt ze ze uit. Ik vraag Claudia waarom ze bij haar zijn. Ze antwoordt: “ze zijn verliefd op me”. Ja dat kan ik me voorstellen met zoveel licht!

Ik vraag Claudia of ze weet waar “Het licht” is. Ze antwoordt direct van ja. Ik leg Claudia uit dat ze tegen de meneer en mevrouw mag vertellen dat als ze naar het licht gaan ze daar verder geholpen kunnen worden. Telepatisch vertelt Claudia ze dit en binnen no-time ziet ze ze vertrekken.

Ik stel voor om haar beschermengel te vragen haar te beschermen zodat andere visite niet meer in haar lijf kan komen. Ze deinst terug. Nee, dit gaat om zelf doen. Claudia creëert een grote cirkel van licht om zich zelf heen zodat haar energieveld beschermd is. De sessie komt ten einde.

In het nagesprek met de ouders geven zijn aan dat ze verwonderd waren over het feit hoe Claudia zo goed antwoord kon geven op mijn vragen en het zo helder kon verwoorden. Ik geef aan dat het voor Claudia zo fijn is dat haar ouders open staan voor haar waarnemingen en haar daarin serieus nemen, ook al kunnen zij het zelf niet waarnemen. Ik geef ook aan dat ik zo’n blij gevoel krijg van het op deze manier werken met kinderen. Wat een feest!

Voor de volgende week hebben wij een afspraak met het zusje van Claudia, Madelon.

 

De spiegel Madelon

Voor de sessie van Madelon komen ook haar beide ouders mee. Ik merk dat ik dat fijn vind. Madelon die ook de visite in huis zag vertelt dat ze de aanwezigheid niet meer gezien hebben deze week.

Madelon heeft moeite met warm eten en houdt eigenlijk voornamelijk van worteltjes. Ook Madelon kiest zelf flesjes uit. We maken contact met de zon. Ik merk dat de kwestie van het eten een bijzaak is. We besteden er wat aandacht aan maar daar gaat het niet om. Madelon maakt vaak grimassen waar ze zich zelf niet bewust van is. Met name haar moeder vindt het vervelend omdat er op school ook opmerkingen over gemaakt worden. Het gaat over dingen wegbijten. Als het spannend wordt komen de grimassen. Door het flesje dat Madelon vasthoudt komt er rust in de spanning en wordt het zachter in haar gezicht. Verder “plopt” er weinig bij me in om te vragen. Ik merk op dat Madelon zich op één of andere manier afschermt en vraag aan haar moeder of ze dit herkent. Op dat moment begint de moeder te huilen. Het kwartje valt. Op de lezing had ik aangegeven dat kinderen je een spiegel voorhouden en of je bereid bent om daarin te kijken. De moeder had tegen haar zus gezegd “ik weet niet welke spiegel mij voorgehouden wordt hoor”. Nu ik deze opmerking maakte zag ze het verband tussen haar dochter en haar zelf. Ze zei “we komen hier niet voor Madelon, maar voor mijzelf”.

De sessie met Madelon werd afgerond en er werd een nieuwe afspraak gemaakt met de moeder. In deze sessie hebben we gewerkt met de afscherming die de moeder rondom zichzelf uit veiligheid had opgebouwd.

Een maand later sprak ik de moeder opnieuw. Ze had een ruimer gevoel in haar lijf en voelde zich rustiger. Ze kon Madelon uitnodigen om te vertellen wat er in haar speelde en dit ging stapje bij stapje makkelijker voor Madelon. Madelon voelde zich rustiger.

 

Het derde oog van Claudia

De moeder van Claudia maakte een afspraak met mij omdat Claudia opnieuw pijn in haar hoofd had en ze niet naar school toe wilde.

Nadat Claudia flesjes had uitgezocht maakte ze contact met de zon onder haar voeten. Ze vulde zich snel met haar zon. Een paarse zon.

Ik vroeg haar om naar de plek in haar hoofd te gaan waar ze steeds de pijn voelt. Haar derde oog. Er was een groot goud licht en het deed pijn. De plek stond wijd open. Claudia heeft eerst de plek weer schoongemaakt. Toen werd het licht wat minder groot en verdween de hoofdpijn.

Claudia gaf aan dat ze haar derde oog, haar deurtje, dicht kon doen en open kon doen. We hebben toen samen gekeken wanneer het fijn was om haar deurtje open te houden. Bijv. bij de paarden, bij papa en mama en bij haar opa en oma. Op school was het fijner om haar deurtje dicht te doen.

Ik vertelde Claudia dat de plek in haar hoofd ook wel je derde oog wordt genoemd en dat zij bijv. de visite die ze waarnam met dat oog ziet in plaats van met haar gewone ogen. Ik vroeg haar dat als ze visite ziet of ze dan haar deurtje open of dicht wil doen. Ze gaf aan hem dan open te willen houden.

Met El Eloha 5 in haar hand gaf ze aan dat de sessie nog niet klaar was. Ik vroeg haar welke plek in haar lichaam haar riep. Het was haar hand. Het was er zwart en er zat verdriet. Ik vroeg haar of haar wijsheid gezien wordt. Ze gaf aan dat dat niet zo was en dat het verdriet daarover ging. Ik vroeg haar of juf haar wijsheid zag. Nee. Haar ouders ook niet.

Ik nodigde Claudia daarop uit zich om te draaien naar haar moeder en haar moeder in de ogen te kijken. Laat je wijsheid maar zien. Dit was fijn voor Claudia. Ik heb haar uitgelegd dat ze haar wijsheid MAG laten zien! Toen was het klaar.

In het nagesprek met de moeder gaf zij aan het moeilijk te vinden hoe hier mee om te gaan. We hebben gesproken over de wijsheid van kinderen van nu en om te durven vertrouwen op wat je kind te vertellen heeft. Vragen die aan de orde kwamen waren: wanneer maakt het kind misbruik van de situatie door te zeggen “ik heb hoofdpijn” en wanneer moet ik er echt naar luisteren. Hoe ga ik om met niet naar school willen. We spraken over de begeleiding van Claudia door de mogelijkheid van het openen en sluiten van het derde oog aan te geven. En ook om thuis in de veilige omgeving die kwaliteit van het werken met je derde oog te bevestigen.

Na de sessie mailde de moeder mij om te vertellen dat Claudia de volgende dag opnieuw met hoofdpijn van school gekomen was. Ze had de druppels 5 x per dag ingenomen en binnen een uur knapte ze op terwijl ze anders wel de hele middag van slag kon zijn. De volgende dag na een bezoek bij opa en oma kreeg Claudia wederom hoofdpijn. Er zat “iemand” op de bank wat direct van invloed was op haar energie. Claudia neemt nu zeer regelmatig El Eloha 5 en ik ben in afwachting van het verdere verloop.

 

Aanwezigheid in huis

Hoi, ik ben Nordin en ik ben 11 jaar.

Ik had gevraagd of Marion wilde komen want ik voelde me niet fijn in mijn eigen huis. Als ik in de badkamer ben, dan voel ik dat er iemand naast me staat. In mijn kamer voelde ik mij niet fijn. Mijn hart gaat heel snel kloppen en ik kan me niet ontspannen.

Marion kwam naar mijn huis en ze heeft me geholpen om het nare gevoel weg te halen. Toen ze op de bovenverdieping kwam en ze in een kamer ging staan, deed ze haar ogen dicht en voelde meteen wat ik ook voelde. Er was een hele zwarte vlek over de bovenverdieping. Waar we dit het sterkst voelden gingen we aan het werk om het weg te halen.

Ik moest de zon onder mijn voeten door mijn lijf laten stromen , maar af en toe zat er iets tussen waardoor de zon niet door kon stromen. Toen moest ik daar voelen, in mijn knie, wat daar zat. Marion vroeg of het van mijzelf was of van iemand anders. Het was mijn opa. Mijn opa heeft Alzheimer en die was jaloers op mijn hersenen. Toen heb ik hem voor me gehaald en gezegd dat als je je hoofd helemaal leegmaakt dat je dan helder kan zijn. Toen keek hij mij heel erg blij aan en toen ineens kreeg ik steken in mijn buik en heel erge hoofdpijn. Ik moest bijna spugen. De pijn kwam omdat ik bang was dat mijn opa dood zal gaan. Marion zei dat ik door mijn angst heen moet gaan. Ik zei tegen opa dat – weg niet weg – was. Als je doodgaat blijf je toch bij ons. Opa keek gelukkig, hij was opgelucht. Toen verdween bij mij de pijn.

Toen gingen we naar mijn kamer. Ik heb een stoel van mijn oma gekregen, en daar zat ze nog in. Marion voelde dat ook meteen. Toen zei ik dat ik in mijn eigen kamer hoor en dat zij in haar woning hoort. Oma begreep het en ging weg. Toen mocht ik een flesje uitkiezen welke zorgt dat er niemand meer in de stoel gaat zitten en heb ik 3 druppels op het stoeltje gesprenkeld.

Toen gingen we in de voorraadkast waar allemaal eten staat. Vroeger stond hier een boerderij. Ik voelde dat iemand vlakbij deze boerderij is overleden, die in de oorlog geen eten had. En die zat dus bij ons in de voorraadkast. Marion en ik hebben deze samen naar de hemel gestuurd.

Toen gingen we naar de badkamer. Daar was iemand achter me aan het trekken. Deze was nog maar kort geleden overleden, en Marion zei: Jij hebt zoveel licht in je, dat geesten juist naar jou toegaan. Mijn naam, Nordin, betekent “Brengen van het licht”. Deze geest dacht dat ik de hemel was. Hij was een beetje verdwaald. Deze hebben we ook naar de hemel gestuurd.

Toen gingen we naar de voorzolder. Daar voelden we allebei hele zware modderachtige blubber. We gingen tegenover elkaar staan. Er was een man die boven mij zat die mij klein wil maken. Toen had ik zoveel kracht dat ik mij heel groot maakte, ik voelde me bijna een boom. Hij wou zeggen, je moet denken: je bent goed zoals je bent. Hij was jaloers omdat hij dik was en ik heel dun.

Toen gingen we naar de grote zolder. Daar had ik vorig jaar mij slaapfeestje gehouden. Op die avond was mijn hamster overleden. Toen ging ’s nachts het licht uit. Ik dacht al dat het daar mee te maken had. We gingen samen voelen en Rollo (mijn hamster) was bang om naar de hemel te gaan. Ik zei dat -weg niet weg- was, en toen ging hij wel.

Toen gingen Marion en ik weer naar beneden. Ik voelde me weer blij en rustig. Het is nu 2 dagen geleden en ik heb geen gekke aanwezigheid meer gevoeld. Ik ben blij dat Marion mij heeft geholpen. Zij voelt wat ik ook voel en ze snapt me meteen. Groetjes Nordin.